Geweldloos Communiceren ?
Marshall B. Rosenberg, één van de grondleggers van de “Non-violent Communication“, constateerde dat de pijn en de woede die in ieder van ons zit, vaak aan de grondslag liggen van het ontstaan van een conflict of van escalerend geweld. ‘Geweld’ in al zijn mogelijke vormen: fysiek, verbaal, mentaal.
Vorige week had ik het genoegen een korte introductieworkshop rond dit thema te geven bij VKW Brabant in kader van het project “Iedereen coach”. Thema van elke dag kwamen aan bod: conflicten tussen ouders en tieners, misverstanden op het werk, onenigheden tussen leerkrachten en leerlingen…situaties op micro-schaal waar iedereen wel mee geconfronteerd wordt.
En hoe komt dat ? Waar belangen en behoeften verschillend zijn, onstaan wrijvingen en vaak ontaarden die in grote ruzies, het stopzetten van elke medewerking of communicatie, scheiding, …Zelf ben ik een overtuigd ‘believer’: de manier waarop je je belangen en behoeften formuleert en uitdraagt, kan bijdragen tot een meer serene en geweldloze manier van leven en communiceren. En werkt dit ook op macro-schaal ?
Het ‘geweld’ tijdens de Europese- en de Klimaattop
Twee recente feiten op macrovlak waar ‘geweld’ aanwezig is. Leden van Greenpeace die het Berlaymontgebouw binnendringen, vermomd als agenten. Zelf kaderen ze dit als een ludieke actie (die overigens in heel Europa plaats vinden).
Wat is er aan de hand ?
- de belangen van Greenpeace
- het milieu als prioriteit nr1 op de agenda zetten (onze leefwereld is in gevaar) en
- de belangen van de democratische staat
- veiligheid garanderen voor bevolking, controle houden
komen hier in botsing met elkaar.
En dan de klimaattop in Kopenhagen. Gisteren werden tijdens de massamanifestatie demonstranten op niet bijzonder zachtzinnige wijze opgepakt door de Deense politie. En blijkbaar zonder dat daartoe meteen een directe aanleiding was (wat de vorige dagen wel het geval bleek). Ook hier weer een tegenstrijdigheid van belangen die op het spel staan. Belangen van verschillende groepen, waardoor het een complex gegeven wordt. En waardoor sommigen ‘preventief’ gaan optreden. Uit angst.
De vragen die mij bezig houden
Gaat Greenpeace niet té ver ? Heiligt het doel de middelen in deze situatie ? En bezwijkt de Deense politie onder de ‘psychose van de angst’ of is er nog iets anders aan de hand ? Maar wat als de ene partij de andere niet voldoende serieus neemt ? Als het gemeenschappelijke doel niet écht gedragen blijkt te zijn ? Als er geen vertrouwen is…
En houdt dit u ook bezig ? …
Knap artikel en heel mooi aangebracht!
Goh, dit hield me niet echt bezig tot het lezen van dit artikel. Eigenlijk heb je wel gelijk. Wat greenpeace deed is via geweld communiceren. Het is wel zo dat je, om gehoord te worden, soms erg hard moet roepen. En dat zal ongetwijfeld meespelen in de tactiek van greenpeace.
De vraag die ik me stel: hoe kun je je boodschap uitdragen én gehoord worden zonder in extremen te moeten hervallen.
Wat het artikel over Greenpeace schrijft is, vanuit de perceptie Geweldloze Communicatie, de valkuil van het met elkaar vermengen van de onderliggende behoeften en de strategieën om tot vervulling van die behoeften te komen. Behoeften zijn universeel en door de behoeften te herkennen en erkennen ontstaat verbinding. Wat steeds verschillend is, zijn de strategieën die worden ingezet om tot vervulling van die behoeften te komen. Wat ik zie als valkuil is om ipv naar de behoeften naar die strategieën te kijken en daarover te oordelen, wat in mijn beleving in het artikel ook gebeurt. En als twee partijen dat doen, focussen op de strategieën ipv de behoeften dan heb je een conflict binnen no time te pakken. Waar Geweldloze Communicatie aan kan bijdragen, is het vertalen van de strategieën naar de onderliggende behoeften. De aanname waarmee het proces van Geweldloze Communicatie werkt, is dat als die verbinding er is, en alle behoeften herkend en erkend zijn, de inhoudelijke oplossing, met het proces meekomt. Dan oefenen beide partijen samen, met elkaar, macht uit ipv dat beide partijen macht over elkaar proberen uit te oefenen. En dat maakt een wereld van verschil.