Flexvia-Coaching

Waardencreatie als doel van de economie

Twee artikelen trokken mijn bijzondere aandacht toen ik in de tuin zat te lezen.  Het interview met David De Cremer, gedragspsycholoog en hoogleraar bedrijfsethiek in De Standaard over  “Als zelfbedrog een gewoonte wordt.  De psychologie achter de financiële crisis”.  En een ander artikel in Filosofiemagazine van april jongstleden (ja, dat nummer was even verweesd blijven liggen). Ad Verbrugge, cultuurfilosoof,  geeft erin zijn visie weer over onze economie en op welke ‘principes’ ze geschraagd is en de vraag hierbij wie er eigenlijk nog waarde creëert.

Vandaag wordt het ‘kapitalisme’ stevig op de korrel genomen en horen we pleidooien uit allerlei hoeken om op een andere manier invulling te geven aan onze economie en onze samenleving.   Het steeds weer streven naar continue groei, het willen vergaren van opbrengst op onze investeringen – onder de vorm van geld en bezittingen – heeft ertoe geleid dat we in een derivateneconomie leven.  Dat ‘producten’ gecreeërd worden die er eigenlijk geen zijn (denk aan de rommelkredieten bv.).

Er wordt dan ook gepleit voor waardecreatie als doel voor de economie.  Want hoe je het ook draait of keert: geen samenleving zonder economie.

Juist ja.  En hoe kunnen wij – u en ik – daar een rol in spelen.  De eerste kiemen zijn al zichtbaar.  Ook in het HR-beleid.  Het onderzoeksrapport van het HR-kenniscentrum van SD WORX  over “Engagement: naar een cultuur van samenwerking en samenwerking”  getuigt hierover.  Vertrouwen en samenwerking als basis. Een citaat op blz. 12. “De mate waarin medewerkers waarde creëren voor klanten maakt dat ook klanten geëngageerd worden en zich loyaal als ambassadeurs van de organisatie opstellen.”

Een wisselwerking en uitwisseling van talenten.  En dat legt voor mij de link naar het dienende leiderschap, de rol van de zogenaamde ‘cultural creatives’. Een nieuwe Continue reading »

Feedback en coaching ?

In een coaching werken coach en coachee (man of vrouw uiteraard) in een gelijkwaardige, interactieve relatie aan de ontwikkeling van competenties of vaardigheden  en/of het bereiken van bepaalde doelen, resultaten.  

• Het is de coachee die in dat proces de agenda bepaalt.
  • Ook in een businesscontext waar bv. een leidinggevende een medewerker besluit te laten coachen. 
• De taak van de coach  ?
  • Het sturen van het ontwikkelings- en resultaatgerichte proces. 

In dit leerproces – want dat is het ontegenspreklijk -  bestaat de eerste stap er vaak in tot inzicht(en) te komen, de werkelijke drijfveren zichtbaar te maken en wat écht telt voor de coachee.  Verschillende technieken en methodieken kunnen daarbij ingezet worden. Feedback (geven en onvangen) bv. is een belangrijk onderdeel van coaching, net zoals het stellen van de  juiste (open) vragen.

Wat verstaan we onder feedback ?

Feedback betekent letterlijk terugkoppeling. Door middel van feedback wisselen coach en gecoachte informatie uit over (elkaars) houding en gedrag. Daardoor is de gecoachte in staat zijn handelen kritisch onder de loep te nemen en zo nodig aan te passen.

Feedback mag niet verward worden met het geven van kritiek !  Mensen voelen zich dan aangevallen of ervaren de feedback als een teken van falen en kruipen daardoor in hun schulp of gaan in de (tegen)aanval.

De manier waarop de boodschap wordt overgebracht, is dus cruciaal.  Randvoorwaarden zijn dat de coachee zich veilig voelt en gewaardeerd door de coach.  Belangrijke fasen in een feedbackproces zijn dan ook Continue reading »

Persoonlijke waarden en geluk

In de Knack van 14 april las ik het resultaat van de peiling over normen en waarden die de Bond Zonder Naam onlangs lanceerde, de Eerste Nationale Waardepeiling (die je nog steeds kan invullen !) 

Interessant – en voor mij niet geheel onverwacht -  om vast te stellen dat er een kloof blijkt te gapen tussen hoe mensen een ideale samenleving zien en hoe zij daar zelf al of niet een rol in spelen, hoe ze die invullen. De waarden die hoog in het vaandel gedragen worden: eerlijkheid, respect, vriendschap, familie, geven om elkaar, luisteren, gezondheid, verantwoordelijkheid, vertrouwen en positieve instelling. In die volgorde. 

De kern van onze samenleving daarentegen draait eerder op geluk en lust. Volgens de ethiekprofessoren Koen Raes en Roger Burggraeve schuilt in het nastreven van geluk op zich, alsof men er per definitie recht op heeft, een gevaar.  Daar wil ik hier niet bij blijven stilstaan. 

Wel bij wat zij zo mooi onder woorden brengen: geluk is een neveneffect van andere vormen van engagement en betrokkenheid, een neveneffect van waarden en normen die je voor jezelf in de praktijk brengt.

Duurzaam geluk, wees je eigen leider !

De Bond Zonder Naam baseerde zich voor haar opiniepieling op het recente onderzoek (cfr link) van E.P. Seligman en B. Fredricson. In dit onderzoek wordt aangetoond dat mensen actief invloed kunnen uitoefenen op de graad van duurzaam geluk die ze ervaren.

En dat gaat dan om

• het kunnen ontwikkelen van je eigen talenten, 
• in staat zijn kwalitatieve en duurzame relaties aan te gaan ,maar ook
• waarden of deugden te ontwikkelen én 
• het vermogen je eigen talenten in verbinding te brengen en met een hoger doen, een groter geheel.

Dit veronderstelt dat je zelf het heft in handen moet nemen – dat je persoonlijk leiderschap toont -  en daarom eerst goed moet weten welke waarden en normen je drijven.  Dit sluit voor mij mooi aan bij de 7 principes van effectief leiderschap van Stephen Covey, Continue reading »

Ons met de neus op de problemen blijven drukken of…?

De gebeurtenissen van de laatste weken laten me niet los.  Sinds het uitbreken van de financiële en vervolgens de economische crisis, stel ik o.a. vast dat

1. Het sociaal overleg in België  in het slop is geraakt. 
   • De standpunten verhardden in het overleg.  De vakbonden betoogden, legden forse verklaringen af (de ene als wat forser dan de andere), waarop de ondernemers zich geroepen voelden gezamenlijk front te vormen waarbij ze vragen dat men hen laat ondernemen.  Iedere ‘partij’ heeft zijn verzuchtingen, zijn overtuigingen en… zijn heilige huisjes. Het overlegmodel werkt duidelijk niet meer zoals voorheen. 
2. De politieke wereld schittert door het gebrek aan coherente en constructieve voorstellen
   • Zonder afbreuk te doen aan de inzet van vele politici, aan het voorstel om een Staten-generaal voor de Industrie te organiseren (initiatief Vlaamse regering)…kan onze parlementaire democratie anno 2010 duidelijk niet de nodige hefboomeffecten bewerkstellingen.  De tegenstellingen (en dus conflicten) voeren te veel de boventoon, onvolkomen functionerende beleidsniveau’s (omwille van de staatsstructuur o.a.) blokkeren een constructieve pro-actieve aanpak. 

Eén rode draad in dit geheel m.i. : iedereen richt zich vandaag té veel op de problemen en zoekt naar oorzaken. De verwijten vliegen over en weer en zo ontstaat er een ‘loop’ van elkaar beschuldigen, zichzelf verdedigen, weer beschuldigen enzovoort.  Het verstoort de samenwerking nog meer en voor we het weten, komen we zo in een regelrechte probleemspiraal terecht. En dit op het niveau van het functioneren van onze samenleving!

Ontsnappen aan de probleemspiraal

Hoe kunnen we aan de probleemspiraal ontsnappen en de weg van de oplossingen inslaan ?  Ook op politiek, maatschappelijk en economisch vlak kunnen de principes van de Solution Focussed Change een leidraad, een inspiratie zijn. Het komt erop aan om de blik van de moeilijkheden te wenden naar de oplossing van die moeilijkheden.

En hoe dan ?  Niet via één of ander  toverrecept maar door het toepassen van een aantal vuistregels:

• De focus leggen op de gewenste toestand
  • en dat is met alle betrokken partijen aan de tafel gaan zitten.  Misschien moet men dan wel de platgetreden paden verlaten en het overleg opentrekken, over de bestaande structuren van sociale overleg en parlementaire commissies heen: politici, ondernemers, wetenschappers, denktanks, sociale media groepen… en geëngageerde burgers aan één tafel bv., in interdisciplinaire werkgroepen  in de schoot van de parlementaire commissies.
  • en dat is zoeken naar gemeenschappelijk belangen, themagecentreerd interageren. Met respect voor ieders opinie en emoties, zonder daarin verzand te geraken.
• inzoomen op wat nog goed gaat
  • de successen van het verleden die vandaag ook nog goed werken, gebruiken Continue reading »